Θεμελιώδης θέση της προσωποκεντρικής προσέγγισης, και δική μου φιλοσοφία ζωής, είναι ότι κάθε άνθρωπος έχει μια εσωτερική δύναμη ανάπτυξης. Έρχεται στη ζωή με μια εγγενή τάση να επιβιώσει και ταυτόχρονα να αναπτυχθεί, να ανθίσει και να πραγματώσει το πλήρες δυναμικό του: την τάση πραγμάτωσης. Παράλληλα, έχει μια βαθιά ανάγκη για σχέσεις και θετική αναγνώριση.
Οι σημαντικοί άλλοι, η οικογένεια, το σχολείο, η κοινότητα και η κοινωνία συχνά προσφέρουν αποδοχή μόνο υπό όρους. Έτσι μπορεί κανείς να χάσει την εσωτερική φωνή που του μιλά για τις πραγματικές του ανάγκες και επιθυμίες. Η τάση πραγμάτωσης περιορίζεται από τους ενδοβαλλόμενους όρους αξίας, δηλαδή τα «πρέπει», τις προκαταλήψεις και τις προσδοκίες των άλλων. Προκύπτει εσωτερική ασυμφωνία, που μπορεί να εκδηλωθεί ως δυσπροσαρμοστικότητα, στρες, φοβίες ή και διαταραχές. Σαν να γνωρίζει κανείς τι δεν τον ικανοποιεί, αλλά να μη γνωρίζει τι ακριβώς θέλει. (Blowers & Haugh, 2021; Casemore, 2011; Gillon, 2007; Mearns et al., 2013; Wilkins, 2016; Μπρούζος, 2004)
Κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός και έχει το δικαίωμα να αποφασίζει ο ίδιος τι είναι καλύτερο για εκείνον και να επιλέγει τις αξίες με τις οποίες ζει. Είναι ο μόνος ειδικός στη δική του εσωτερική αλήθεια, στο πώς πραγματικά σκέφτεται και αισθάνεται. (Casemore, 2011; Cooper, O'Hara, Schmid & Bohart, 2013; Mearns et al., 2013; Mearns, Thorne, Lambers & Warner, 2000; Rogers, 1951, 1967, 1980; Μπρούζος, 2004)
Ο θεραπευτής ως πρόσωπο και η ίδια η σχέση είναι η θεραπεία. Όταν ο άνθρωπος βιώσει ειλικρίνεια, ενσυναισθητική κατανόηση και άνευ όρων αποδοχή, μπορεί να αποκαταστήσει την τάση του για αυτοπραγμάτωση και να εξελιχθεί προς ένα πλήρως λειτουργικό πρόσωπο. (Casemore, 2011; Cooper et al., 2013; Mearns et al., 2013; Rogers, 1951, 1967, 1980, 1992; Wilkins, 2016; Μπρούζος, 2004)
Βασικό μέλημά μου είναι να ενισχύσω το προσωπικό δυναμικό και την αυτο-αντίληψη του θεραπευόμενου και να τον βοηθήσω να κατανοήσει τον τρόπο που αντιλαμβάνεται και διαχειρίζεται τα συναισθήματά του. Βήμα βήμα, η εξωτερική εστία αξιολόγησης αποδυναμώνεται και η εσωτερική ενδυναμώνεται. Ο άνθρωπος έρχεται σε μεγαλύτερη επαφή με τον εσωτερικό του εαυτό, στρέφεται στη δική του ευθύνη, τις δικές του ανάγκες και τη δύναμή του, παίρνει πιο εύκολα αποφάσεις, χτίζει καλύτερες σχέσεις και αντιμετωπίζει τις μελλοντικές δυσκολίες. (Rogers, 1951, 1967, 1980, 1992; Μπρούζος, 2004)
